Miałam w życiu bardzo ciężki okres, który trwał około półtora roku. Miałam wtedy 14–15 lat i czułam, że wszystko zaczyna mnie przytłaczać. Bardzo wcześnie zaczęłam pracować, dużo się działo, a do tego zaczęły wracać do mnie różne rzeczy z dzieciństwa, na które wcześniej chyba po prostu nie było czasu.
Pamiętam, że to wszystko było jak jeden wielki loop, który ciągle się powtarzał. W depresji może być tak, że codziennie wstajesz i trochę nie wiesz do końca, że żyjesz. Miałam strasznie dużo demonów w głowie. Było we mnie dużo smutku, samotności i takie poczucie, jakbym cały czas miała nad sobą chmurę.
Ważne jest to, że nie ja pierwsza tę chmurę zauważyłam. Wcześniej zobaczyli ją ludzie, którzy byli najbliżej mnie - mój team, management i moi przyjaciele, osoby, które były ze mną od początku. W tamtym czasie właściwie nie musiałam za dużo mówić. To było po mnie widać. Pamiętam, że ludzie mówili mi wtedy, że mam smutne oczy. Sama chyba długo tego nie widziałam.
Potrzebowałam innych osób, żeby uświadomić sobie, że coś naprawdę się ze mną dzieje. Dzisiaj rozumiem, że czasami ktoś bliski może zauważyć zmianę w tobie wcześniej, niż ty sam jesteś w stanie ją nazwać.
U mnie ten smutek zaczął być widoczny właściwie wszędzie: w muzyce, której słuchałam, w tym, jak się ubierałam i jak rozmawiałam z ludźmi. Mam wrażenie, że każda część mojego życia zrobiła się wtedy trochę smutniejsza.
Dlatego obecność innych była wtedy tak ważna. Nawet jeśli sama nie umiałam jeszcze powiedzieć: „jest mi źle”, obok byli ludzie, którzy widzieli, że coś się zmieniło. Którzy patrzyli uważniej.
Bardzo ważna była dla mnie terapia. To ona naprawdę otworzyła mi głowę i do dziś mnie ratuje.
Ogromne znaczenie miała też moja rodzina, szczególnie mama, rozmowy z bliskimi i później wyprowadzka. Zamieszkanie samej dużo mi dało, bo musiałam trochę stanąć przed tym wszystkim, czego wcześniej się bałam.
Dzisiaj jednym z przejawów odwagi jest dla mnie właśnie to, że potrafię być sama. Kiedyś miałam z tym bardzo duży problem. Musiałam zrozumieć, że to, że jestem sama, nie znaczy, że jestem samotna. Po prostu można być samemu ze sobą i dobrze się z tym czuć.
Kiedy dzisiaj patrzę na tamten okres, wiem, że jakaś jego część zawsze we mnie zostanie. Nie chciałabym wrócić do tego miejsca, ale to doświadczenie pozwoliło mi lepiej zrozumieć siebie i napisać dużo ważnej dla mnie muzyki.
Nauczyło mnie też uważniej patrzeć na innych. Szybciej zauważam, kiedy ktoś mierzy się z czymś trudnym. Nie każdy powie wprost, że potrzebuje pomocy, czasem widać to po oczach, po zachowaniu, po tym, że coś w tej osobie się zmienia. Sama wiem, jak wiele może znaczyć, kiedy ktoś tę zmianę zauważy.
Mam też w sobie dużo więcej spokoju. Dzisiaj, kiedy czuję, że coś może wracać, nie przeraża mnie to już tak jak kiedyś. Lepiej znam siebie. Wiem, jak reaguje moje ciało i co mogę zrobić, żeby nie wejść ponownie w ten sam schemat.
Gdybym mogła powiedzieć coś tej czternastoletniej sobie, powiedziałabym, że chmury zawsze w końcu znikają. Kiedy jesteś w środku czegoś trudnego, wydaje ci się, że to nigdy się nie skończy. Ale kończy się. Przechodzi.
*Sara James - wokalistka, w swojej twórczości porusza tematy bliskie młodemu pokoleniu.