Mateusz Glen

Gdybym mógł porozmawiać z młodszym sobą, powiedziałbym mu: nie proś się o miłość. Nie możesz być przyjacielem każdego i nie musisz wszystkim dogadzać. Ludzie zawsze będą mówić, dlatego idź własną drogą, słuchaj swojego serca, a nie oczekiwań innych. Ty jesteś słońce i księżyc.

Moja mama Aneta wierzyła we mnie najmocniej od samego początku. Ale do tego grona dopisałbym też siostrę Magdę, babcię Marysię, moją najlepszą przyjaciółkę Kasię i wreszcie samego siebie. Bo myślę, że to też jest bardzo ważne, żeby w pewnym momencie samemu w siebie uwierzyć.

Kasię poznałem w pracy. Byliśmy wtedy na podobnym etapie życia i od tamtej pory przeszła ze mną wszystko. Każde bagno, każdą pandemię, każde złamane serce. Była, jest i mam nadzieję, że zawsze będzie.

Pamiętam, jak w jednym z trudniejszych momentów mojego życia powiedziała mi: „Ty jesteś słońce i księżyc”. Te słowa bardzo mocno we mnie zostały. Wtedy trochę zapomniałem o sobie. Przestałem dbać o własne potrzeby, o swoją głowę, o swoje serce. Za bardzo skupiałem się na tym, co myśli i czuje druga osoba. Kasia przypomniała mi, że ja też jestem ważny.

Jest takie powiedzenie, że kiedy ukąsi cię wąż, nie chodzisz za nim i nie pytasz, dlaczego to zrobił. Idziesz do szpitala, żeby pozbyć się toksyny. Podobnie jest z niektórymi relacjami. Czasem zamiast zastanawiać się, dlaczego ktoś nas zranił, trzeba po prostu zatroszczyć się o siebie.

Nie wiem, czy bez Kasi nie poradziłbym sobie z tamtym kryzysem. Pewnie w końcu znalazłbym sposób, żeby wyjść z ciemności, ale zajęłoby mi to znacznie więcej czasu. Czasami po prostu potrzebujemy usłyszeć od kogoś odpowiednie słowa. I niektórzy ludzie pojawiają się w naszym życiu właśnie po to, żeby pokazać nam światło.

Mateusz Glen, Adam Mirek i Damian Stefańczyk w kampanii DZIĘKI, ŻE JESTEŚ

Kiedyś bardzo się starałem, żeby każdy mnie lubił. Chciałem być taką zupą pomidorową, która wszystkim smakuje. Dzisiaj wiem, że to niemożliwe. 

Gdybym mógł porozmawiać z młodszym sobą, powiedziałbym mu: nie proś się o miłość. Nie możesz być przyjacielem każdego i nie musisz wszystkim dogadzać. 

Ludzie zawsze będą mówić, niezależnie od tego, co zrobisz. Ale to jest twoje życie i nikt go za ciebie nie przeżyje. Dlatego idź własną drogą, słuchaj swojego serca, a nie oczekiwań innych.

Odkąd zacząłem nagrywać w internecie, wszyscy moi bliscy mi kibicują. Chociaż pamiętam, że kiedyś zadzwonił do mojej babci jeden wujek z Podlasia i zaczął mieć pretensje o to, co robi jej wnuczek. Nie pamiętam już, czy chodziło o moją działalność w internecie, czy o to, że jestem gejem. Ale babcia stanęła wtedy w mojej obronie. I to było dla mnie ogromnie ważne. Bo niezależnie od tego, co myśleli inni, wiedziałem, że babcia jest po mojej stronie i kocha mnie dokładnie takim, jakim jestem.

Kiedy już było wiadomo, że jestem gejem, podczas jednego z rodzinnych spotkań babcia zapytała mnie nie o to, czy mam dziewczynę, ale: „Czy masz już jakiegoś słodziaka?”. To było przecudowne. Takie proste, naturalne, pełne miłości. Nie musiałem niczego tłumaczyć ani nikogo przekonywać. Mogłem po prostu być sobą.

Myślę, że z czasem człowiek zaczyna też rozumieć, że więzy krwi nie zawsze oznaczają bliskość. Możemy sami wybierać ludzi, których chcemy mieć obok siebie. Takich, którzy dobrze nam życzą i którym my życzymy dobrze.

Ponieważ nagrywam komediowe rzeczy w internecie, ludzie często oczekują, że będę nieustannie wesoły, że codziennie będę ich rozbawiał. Ale przecież ja też mam prawo być zmęczony. Mam prawo płakać, smucić się, mieć gorszy dzień. Nie muszę być zabawny przez całą dobę.

Moi bliscy to rozumieją. Kiedy widzą, że coś się dzieje, nie naciskają, nie zasypują mnie pytaniami. Wiedzą, że czasem potrzebuję pobyć sam, ochłonąć, poukładać sobie emocje. I wtedy wystarczy, że powiedzą: „Mati, widzę, że coś się dzieje. Jeśli będziesz chciał porozmawiać, jestem”. 

Bardzo cenię tę przestrzeń. To, że moje emocje i moja prywatność są szanowane. Dla mnie to też jest forma miłości.

Mam wrażenie, że przeżyłem już w życiu tyle końców świata, że nauczyłem się jednego: koniec jakiegoś rozdziału nie oznacza końca całej historii. Życie jest jak książka. Niektóre rozdziały są trudniejsze, inne piękniejsze. Ale zawsze można przewrócić stronę.

W ramach tej kampanii zadzwoniłem do babci Marysi. Chciałem jej po prostu powiedzieć, że ją kocham, że dziękuję jej za obecność i za to, że zawsze mogłem być przy niej sobą.

Babcia bardzo się ucieszyła, a po chwili zaczęła mi opowiadać o zakupach i wiązance na grób dziadka. I to było takie nasze, zwyczajne. Wzruszająca chwila, a zaraz potem rozmowa o codziennych sprawach. Właśnie za to też ją kocham.

Babciu, dziękuję, że zawsze mogłem być przy Tobie sobą. Dziękuję, że jesteś.

*Mateusz Glen - twórca internetowy znany jako „Ta Jedna Ciotka”, autor książek

Mateusz zadzwonił. Twoja kolej