Martyna Wojciechowska

Jako dziecko usłyszałam, że się nie nadaję. Moi rodzice sprawili, że cudza opinia nigdy nie stała się moim przekonaniem o sobie.

Nie urodziłam się odważna. Byłam raczej nieśmiałym, poważnym dzieckiem. Wychowywałam się w domu jednorodzinnym na obrzeżach Warszawy, otoczona dorosłymi, miałam niewielki kontakt z rówieśnikami. Dlatego swój pierwszy dzień w przedszkolu pamiętam tak dobrze – byłam ciekawa świata, podekscytowana nowym miejscem i ludźmi. Na pamiątkowym zdjęciu, które zostało dokładnie opisane: „1 września 1978 roku, godz. 7:30”, widać, jaka jestem szczęśliwa. Mam na sobie niebieski płaszczyk, kucyki z białymi kokardami, worek na kapcie, uśmiecham się szeroko. Dwa tygodnie później usłyszałam, jak opiekunka mówi do mojego taty: „Ona się nie nadaje. Nie socjalizuje się z dziećmi”. Faktycznie, nie rozumiałam, dlaczego mam jeść, spać i siusiać na gwizdek. I dlaczego przedszkolanka tak długo wmuszała we mnie zupę mleczną, że aż zwymiotowałam ją na oczach wszystkich dzieci z powrotem na talerz i bardzo się tego wstydziłam, bo pobrudziłam też stolik. Stresował mnie hałas, to, że inne dzieci się przepychały i wyrywały sobie z rąk zabawki. Po prostu musiałam odejść. To była moja pierwsza poważna porażka. „Ona się nie nadaje” – dobrze zapamiętałam to zdanie.

Moi rodzice nie próbowali jednak zmieniać mnie na siłę. Zaakceptowali mnie taką, jaka byłam, i stworzyli mi warunki do rozwijania pasji we własnym tempie.

Dzięki nim nie czułam się gorsza tylko dlatego, że byłam trochę inna. Nie musiałam spełniać czyichś oczekiwań, żeby być kochaną i wspieraną.

Pozwalali mi również popełniać błędy. Kiedy coś mi nie wychodziło, nie słyszałam: „A nie mówiłam”, „Po co ci to było?” albo „Daj sobie spokój”. Mówili: „Spróbowałaś. Nie wyszło. I tyle”. Nigdy nie usłyszałam od mamy słów, które podcięłyby mi skrzydła. Dlatego próbowałam, potykałam się, przewracałam i próbowałam jeszcze raz. Bo bez doświadczania nie można zdobyć doświadczenia. Bo każdy z nas ma prawo nie wiedzieć, nie umieć, zapomnieć, upaść i dostać kolejną szansę. Szczególnie jeśli jest dzieckiem, prawda?

To dzięki moim rodzicom nauczyłam się, że odwaga nie polega na tym, że się nie boisz. Polega na tym, że robisz coś pomimo strachu.

Podejmujesz działanie nawet wtedy, kiedy wiesz, że możesz ponieść porażkę. Rodzi się wtedy, kiedy podejmujesz kolejną próbę. Bez bezwarunkowej wiary moich rodziców we mnie nie byłabym dziś tym, kim jestem. To jak lina poręczowa we wspinaczce – możesz jej nie używać, ale wiesz, że jest. Kapitał na całe życie.

Ambasadorowie kampanii MŁODE GŁOWY

Kiedy zadzwoniłam do mamy, żeby powiedzieć, jak bardzo jestem jej wdzięczna za to, że nigdy mnie nie krytykowała, odpowiedziała: „Ja tylko rozmawiałam. Mówiłam: przemyśl, córciu, a może to nie tak? Ufałam ci, a ty mnie nigdy nie zawiodłaś?”. I właśnie taka jest. Nawet kiedy nie zgadza się z moimi decyzjami, nigdy mnie nie ocenia.

Wiem też, że każdy z nas, szczególnie w młodym wieku, potrzebuje choć jednej osoby, przy której może czuć się bezpiecznie. Nie zawsze jest to rodzic, niestety. Czasem może to być nauczycielka, trener, ciocia, sąsiadka albo ktoś, kto po prostu nas zauważy, wysłucha i nie odwróci się w trudnym momencie.

Kiedy zadzwoniłam do mamy, pomyślałam też o moim tacie, który niedawno odszedł. Choć powiedziałam mu milion razy, że go kocham, że jest dla mnie ważny i jak wiele mu zawdzięczam, żałuję, że nie mogę jeszcze raz do niego zadzwonić.

A przecież to nie była łatwa relacja. Nie zawsze się zgadzaliśmy, bywało, że się kłóciliśmy, ale jednocześnie zawsze wiedziałam, że tata mnie kocha i że mogę na niego liczyć.

Dlatego spieszmy się kochać ludzi i mówić im, jak bardzo są dla nas ważni. Zadzwoń do rodziców, do swojego dziecka, do dawno niewidzianej przyjaciółki, do kumpla. Nie zakładaj, że „to się przecież wie i nie trzeba o tym rozmawiać”. Rozmowa ma moc. Powiedz, że kogoś kochasz i jak wiele dla ciebie znaczy ta relacja. Dzisiaj. Teraz. Nie odkładaj tego na jutro, bo jutra może nie być.

DZIĘKI, ŻE JESTEŚ. Takie proste słowa, a tak wiele zmieniają.

*Martyna Wojciechowska - dziennikarka, podróżniczka, założycielka fundacji UNAWEZA, inicjatorka projektu MŁODE GŁOWY.

Pozostałe historie