Dzisiaj inaczej patrzę na porażki. Lubię swoją zawziętość. Lubię swoje nieodpuszczanie, tę siłę, energię i pasję. Więc jestem z siebie dumna. Serio. Mówcie to sobie. Bądźcie z siebie dumni.
Pamiętam taki moment w życiu, kiedy pomyślałam, że dam radę. Był to czas, w którym przegrałam chyba wszystkie turnieje, jakie mogłam przegrać. Totalnie byłam na dnie, jeśli chodzi o poczucie własnej wartości jako tancerka, ale też jako osoba. Bardzo mocno te dwie rzeczy ze sobą łączyłam.
Zadzwoniłam wtedy do taty i pierwszy raz przyznałam się do tego, że się boję. Zawsze myślałam: przecież tancerz, mistrz, osoba, która osiąga sukcesy, nie może się bać. Trzeba być maszyną.
I wtedy mój tata powiedział mi coś bardzo ważnego: żebym to przyjęła.Żebym wiedziała, że się stresuję i że to jest okej. Totalnie okej.
Słysząc to od taty, który zawsze był dla mnie ogromnym autorytetem, poczułam coś przełomowego. Potem zatańczyłam jeden z najlepszych turniejów w swoim życiu.
Miałam też taki czas, kiedy nie umiałam stawiać granic. Byłam wyśmiewana w szkole i długo nikomu o tym nie mówiłam. Towarzyszył mi wstyd. Myślałam: nie powiem, bo głupio.
Dzisiaj wiem, że powinnam była wtedy postawić granicę. Nie umiałam tego zrobić, bo bałam się, że zostanę odrzucona. Bardzo dużo rzeczy robiłam tylko dlatego, że bałam się odrzucenia. Moi rodzice nie wiedzieli, jak bardzo mnie to dotykało. Dopiero teraz na terapii przerabiam część tych rzeczy.
Dlatego bardzo chciałabym powiedzieć młodym osobom: mówcie. Mówcie bliskim. A jeśli nie możecie powiedzieć bliskiej osobie, powiedzcie komuś, kto może wam profesjonalnie pomóc. To jest naprawdę bardzo ważne.
Życie pokazało mi też, że muszę być sobą i znaleźć ludzi, którzy zaakceptują mnie taką, jaka jestem. Ze słabościami, ze zdenerwowaniem, z moim zapominalstwem, z gubieniem telefonu, ze wszystkim.
Jednym z najbardziej przełomowych momentów był dla mnie też moment, kiedy miałam złamane serce. Poczułam się wtedy totalnie odrzucona. I wtedy musiałam się ze sobą spotkać, bo nie było innej opcji. Zaczęłam zastanawiać się, jaka naprawdę jestem, a nie jaka według innych powinnam być. Nad czym muszę pracować?
I wtedy zaczęła się taka prawdziwa praca nad sobą. Zaczęłam poznawać siebie i lubić być sama ze sobą. Odkryłam, że lubię poczytać książkę, napić się herbaty, mieć ciszę i spokój. Wcześniej cały czas musieli być ludzie, ludzie, ludzie. Jakby chodziło o to, żeby tylko nie słyszeć własnych myśli.
Od siódmego roku życia jestem oceniana. Za umiejętności taneczne, wygląd na parkiecie, właściwie za wszystko.
Przez bardzo długi czas poczucie własnej wartości czerpałam z tego, jaką jestem tancerką. W pewnym momencie zrozumiałam, że ja jako tancerka i ja jako Magda to jednak dwie różne osoby.
Taniec to moja praca i moja pasja. Ale ja jako ja nie tracę wartości w momencie, kiedy przegram turniej.
Pamiętam mnóstwo negatywnych komentarzy. Chłonęłam je bardzo szybko i bardzo mocno zostawały mi w pamięci. Komentarze o moim ciele, wyglądzie, porównywanie mnie do innych: „Ta jest lepsza”, „ten jest lepszy”. Skoro przez tyle lat byłam porównywana w tańcu, to jak mam nie porównywać się w normalnym życiu?
Dobre komentarze? Pamiętam, ale trochę jak przez mgłę. Dlatego teraz uczę się słuchać pozytywnych rzeczy i przyjmować komplementy. Kiedyś każdy komplement zaśmiewałam. Teraz łapię się na tym i próbuję po prostu powiedzieć: „Dziękuję”. I dla mnie już samo zauważenie tego jest sukcesem.
Dzisiaj inaczej patrzę też na porażki. Pamiętam, jak miałam 13 lat i płakałam, że nigdy nie zostanę mistrzynią okręgu lubelskiego. A cztery lata później zostałam mistrzynią Polski. Lubię swoją zawziętość. Lubię swoje nieodpuszczanie, tę siłę, energię i pasję. To ja chciałam zapisać się na taniec w wieku siedmiu lat. Pokochałam go i nie odpuściłam do tej pory.
Więc jestem z siebie dumna. Serio. Mówcie to sobie. Bądźcie z siebie dumni.
Bardzo ważna jest dla mnie też wdzięczność. Jednym ze sposobów na szukanie tej pewności siebie jest dla mnie modlitwa, wyciszenie, skupienie się na tym, co mam, i codzienne dziękowanie Bogu za to, co się wydarzyło. Bardzo łatwo jest zagłębić się w to, czego nie mamy, czego nam brakuje, w swoje kompleksy. Dlatego docenianie nawet najmniejszych rzeczy jest dla mnie bardzo ważne.
I bardzo wdzięczna jestem moim rodzicom.
Poświęcili bardzo dużo, żebym mogła tańczyć. Jeździli ze mną praktycznie co tydzień na turnieje i treningi. Zbierali mnie po porażkach. Nie odpuścili.
Pamiętam moment ogłoszenia wyników „Tańca z Gwiazdami”. Pierwsze, co zrobiłam, to spojrzałam na mamę, bo wiem, ile poświęciła, żebym mogła znaleźć się w tym miejscu. Czasem naprawdę ostatnie pieniądze szły na to, żebym mogła brać lekcję tańca.