Pamiętam kilka rozmów, które naprawdę coś we mnie zmieniły. Pierwsza wydarzyła się, kiedy miałem 16–17 lat. Byłem w liceum w Łodzi i teoretycznie szedłem drogą, która miała prowadzić mnie na medycynę albo prawo. Ale gdzieś w środku chciałem robić coś zupełnie innego.
Ciągnęło mnie do sztuki. Pisałem, malowałem, tańczyłem, brałem udział w konkursach recytatorskich. W końcu razem ze znajomymi stworzyliśmy amatorski teatr. I wtedy jeden z nauczycieli powiedział mi: „Słuchaj, idź, spróbuj, bo inaczej zawsze będziesz tego żałował”.
Ta rozmowa pomogła mi podjąć decyzję, żeby pójść za swoim marzeniem. Pomyślałem: muszę spróbować, bo jeśli tego nie zrobię, nigdy sobie nie wybaczę. Pewnie gdyby nie tamta rozmowa, nie siedziałbym dzisiaj tutaj jako aktor.
Kiedy jesteśmy młodzi, trudno usłyszeć samych siebie. Dostajemy mnóstwo podpowiedzi, jak powinno wyglądać nasze życie i co będzie dla nas dobre. Tylko że nie zawsze są to nasze własne odpowiedzi.
Mama nie była zachwycona moim wyborem. Dzisiaj wiem, że za jej sprzeciwem stał przede wszystkim lęk. Sama była po ASP, znała artystyczne środowisko i wiedziała, jak trudna potrafi być ta droga. Ale wtedy po raz pierwszy tak mocno poczułem, że muszę wybrać swoje życie, nawet jeśli ktoś bliski widzi je inaczej.
Dlatego czasem trzeba znaleźć chwilę ciszy i posłuchać własnego głosu. Tej intuicji, która mówi: „Kurde, ja chcę robić właśnie to”. Nawet jeśli inni oczekują od nas czegoś zupełnie innego.
Ale samo usłyszenie tego głosu nie wystarczy. Trzeba zrobić pierwszy krok. Można długo mówić i planować, ale zmiana zaczyna się dopiero wtedy, kiedy naprawdę coś robisz.
Pierwszy krok pociąga za sobą kolejny. I nagle okazuje się, że jesteś już kawałek dalej, że coś się przed tobą otwiera. Dlatego namawiam: róbcie te pierwsze kroki.
Kiedy byłem młodszy, bardzo chciałem też być lubiany. Źle znosiłem świadomość, że ktoś może mnie nie lubić. Próbowałem rozśmieszać ludzi, zdobywać ich sympatię. Kosztowało mnie to bardzo dużo energii i emocji.
Z wiekiem zrozumiałem, że nie trzeba być lubianym przez wszystkich. Nie trzeba cały czas się starać, żeby inni nas zaakceptowali. Trzeba robić to, co daje nam radość, nie krzywdząc przy tym innych, spełniać swoje marzenia i nie przywiązywać aż takiej wagi do tego, co powiedzą ludzie.
Dzisiaj każdy każdego ocenia. Media społecznościowe sprawiły, że ta ciągła ocena weszła do naszej codzienności.
Bardzo lubię powiedzenie, które podłapałem od naszych nastolatek: „A kto pytał?” Kto powiedział, że muszę przyjmować każdą opinię na swój temat tylko dlatego, że ktoś postanowił mi ją przekazać?
Jest jednak jeszcze jedna rozmowa, która zmieniła moje życie. Chyba nawet bardziej niż tamta pierwsza.
To była rozmowa z moją żoną, która wtedy jeszcze moją żoną nie była. Poznaliśmy się wiele lat wcześniej. Byliśmy razem przez rok, później przez 13 lat się nie widzieliśmy. Kiedy spotkaliśmy się ponownie, byłem już w mocnym stadium alkoholizmu.
Próbowałem coś z tym zrobić, ale mi nie wychodziło. Ona patrzyła na to z bliska. I w pewnym momencie powiedziała mi:
„Borys, ja nie mogę patrzeć, jak się zabijasz. Chcę z tobą być, ale nie mogę na to patrzeć. Jak postanowisz, że chcesz żyć, wtedy możemy być razem”. To była rozmowa, która zmieniła moje życie.
Dlatego właśnie do niej zadzwoniłem. Chciałem jej powiedzieć: dziękuję, że jesteś. Podziękować za to, że wtedy powiedziała mi, że muszę żyć.
To chyba najlepiej pokazuje, dlaczego rozmowa i obecność drugiego człowieka mają znaczenie. Czasem jedno zdanie może sprawić, że zrobisz pierwszy krok. Czasem może zmienić kierunek, w którym idziesz. A czasem może pomóc ci wybrać życie.
Nie wiesz, ile to znaczy. Dzięki, że jesteś.