Łukasz Wala

Niedawno mama napisała mi wiadomość: „Fajnie, że jesteś”. Zrobiło mi się wtedy naprawdę miło. I chyba właśnie o to chodzi. Czasem mówimy bliskim mnóstwo rzeczy, ale zapominamy powiedzieć tę najprostszą: Dzięki, że jesteś.

Mam szczęście, bo moi rodzice zawsze powtarzali mi: „Rób, jak uważasz. My i tak będziemy cię w tym wspierać”. Nawet kiedy wpadałem na pomysły, które niekoniecznie wydawały się najmądrzejsze, nie próbowali mnie od nich odciągać. Raczej zastanawiali się, jak mogą mi pomóc. Świadomość, że mam takie wsparcie gdzieś z tyłu, bardzo mnie ukształtowała. Dzięki temu nie boję się próbować nowych rzeczy. Wiem, że jeśli coś mi nie wyjdzie, to nie wydarzy się nic strasznego.

Sam też staram się być taką osobą dla innych. Mam poczucie, że wsparcie, które daję przyjaciołom czy rodzinie, później do mnie wraca. Nie mam też problemu z proszeniem o pomoc. Kiedy czegoś nie wiem, nie jestem pewny albo potrzebuję rady, pytam rodziców, znajomych czy przyjaciół. Nie czuję, że wszystko muszę zrobić sam.

Mam chyba naturalnie „różowe okulary” na świat. Ludzie czasem mówią mi, że jestem w czepku urodzony, bo bardzo dużo rzeczy mi się udaje.

Ktoś mógłby powiedzieć, że wypadek to szczęście zakończył. Ja mam odwrotne poczucie, że po tym wszystkim ono jeszcze wzrosło.

Nie myślę za długo, czy coś się uda. Po prostu robię, zakładając, że wyjdzie. I bardzo często rzeczywiście wychodzi. Może właśnie to jest mój rodzaj wiary w siebie.

Ta wiara rośnie szczególnie wtedy, kiedy stawiam przed sobą kolejne, coraz trudniejsze cele. Dwa lata temu przejechałem na wózku przez całą Polskę. To było 700 kilometrów - mniej więcej jeden maraton dziennie przez 14 dni. Na początku mówiłem sobie: „Zrób chociaż pięć dni, żeby nie było przypału, że tak szybko zrezygnowałeś”. Ostatecznie zrobiłem całość.

To była przede wszystkim walka w głowie. Fizycznie człowiek i tak był już kompletnie wykończony, więc później zostawały własne myśli i własne demony. Były momenty, w których czułem, że sięgnąłem dna, a potem jeszcze trochę głębiej.

Ale kiedy skończyłem, coś się zmieniło. Pomyślałem: skoro dałem radę zrobić coś tak trudnego, to właściwie nie ma rzeczy, której nie mógłbym przynajmniej spróbować. To doświadczenie dało mi poczucie, że kolejne wyzwania też jakoś ogarnę.

Łukasz Wala w kampanii DZIĘKI, ŻE JESTEŚ

Gdybym miał coś powiedzieć młodej osobie, która boi się zrobić pierwszy krok, powiedziałbym: spróbuj. Jeśli spróbujesz i się nie uda - nic wielkiego się nie stanie. Porażki zawsze będą. Jedna więcej naprawdę nie zmieni twojego życia.

Ale jeśli spróbujesz i się uda, może wydarzyć się bardzo dużo dobrego.

Jedna rzecz może uruchomić kolejną, a potem jeszcze kolejną. Taki efekt motyla. Czasem w pół roku czy rok możesz znaleźć się w zupełnie innym miejscu, tylko dlatego, że odważyłeś się zacząć.

Niedawno mama napisała mi wiadomość: „Dzięki, fajnie, że jesteś”. Zrobiło mi się wtedy naprawdę miło. I chyba właśnie o to chodzi. Czasem mówimy bliskim mnóstwo rzeczy, ale zapominamy powiedzieć tę najprostszą: Dzięki, że jesteś.

Dołącz do nas! Powiedz: DZIĘKI, ŻE JESTEŚ

Pozostałe historie