Livka

Livka

Wiara w siebie to ciągły proces. Czasem wszystko mnie przytłacza; zdarzają się chwile, kiedy nie mam siły zrobić kolejnych dziesięciu kroków, ale nawet wtedy wierzę, że jakoś sobie poradzę. Moja rada? Po pierwsze: odczepcie się od siebie.

Dla mnie wiara w siebie nie jest czymś, co się po prostu ma albo czego się nie ma. To ciągły proces. Takie stawanie się, sprawdzanie siebie, wracanie do siebie. Są momenty, kiedy wierzę w siebie bardziej; są takie, kiedy dużo mniej. I chyba nigdy nie powiedziałabym, że już dostatecznie w siebie wierzę.

Pamiętam, że taki moment mocno poczułam po wydaniu kilku pierwszych singli. Po tym, jak wydałam „Origami”, miałam ogromny kryzys twórczy. Nie pierwszy i nie ostatni. I było ze mną wtedy bardzo źle. Też nie pierwszy i nie ostatni raz.

Muzyka i ogólnie tworzenie zabierają mnie czasami w takie dziwne miejsca. A jednocześnie zawsze były dla mnie jakimś bezpiecznym miejscem. Nawet kiedy nie mam żadnego dowodu na to, że za chwilę znowu coś napiszę albo stworzę, gdzieś w środku wiem, że potrafię. Próbuję do tego wracać. Teraz mówi się na to delulu.

Mam też dużo takiej trochę naiwnej wiary w to, że wszystko jest po coś. Bardzo wierzę w przeznaczenie i staram się ufać procesowi, bo nigdy nie jestem w stanie tak naprawdę stwierdzić, gdzie w nim jestem. I chyba nawet nie jest mi to do niczego potrzebne.

Więc z tą wiarą w siebie różnie bywa. Ale ogólnie wierzę. Może niekoniecznie zawsze w siebie, ale wierzę, że jakoś będzie.

Sara James i Livka w kampanii DZIĘKI, ŻE JESTEŚ

Sukces też nie jest dla mnie o liczbach ani o tym, ile osób patrzy. Mam wrażenie, że im więcej oczu zaczęło na mnie patrzeć, tym więcej presji zaczęłam na siebie nakładać.

Że to wszystko musi być jakieś. Że ja też muszę być jakaś. Staram się to spychać na bok i po prostu nadal być sobą.

Bo przekonanie, że jak osiągnie się jakiś konkretny cel, to wtedy już będzie się tam też mentalnie i emocjonalnie, jest złudzeniem. Zawsze można coś zrobić lepiej. I z każdym sukcesem przychodzą kolejne oczekiwania.

Nie mam więc poczucia, że sukces sprawił, że nagle uwierzyłam w siebie. Chyba nawet trochę odwrotnie. Im więcej się dzieje, tym więcej jest rzeczy, które można analizować, porównywać, podważać.

Ale jeżeli chodzi o przechodzenie przez trudności, zaufanie do siebie jest dla mnie kluczowe.

Czasami warto spojrzeć wstecz i zobaczyć, ile razy już pojawiała się ta myśl: „To jest koniec. W tym momencie poległam. Nie dam rady. Nie przebrnę przez to”. A potem okazuje się, że jednak jakoś się przez to przeszło.

Ktoś dał radę. No ja też.

Warto sprawdzać, co dokładnie nam w takich chwilach pomaga. To naprawdę nie musi być nic wielkiego. To może być jakiś głupi serial, konkretna piosenka, książka, rozmowa z kimś. Cokolwiek.

Kiedy myślimy o trudnych momentach, często skupiamy się tylko na tym, co było złe. A można też spojrzeć na to, co sprawiło, że jednak jesteśmy kawałek dalej.

Więc chyba nie było u mnie jednego konkretnego momentu, w którym nagle pomyślałam: dobra, teraz już wierzę w siebie.

I wydaje mi się, że — to cytat, którego autora nie pamiętam — ja nie mam ostatecznej formy i nigdy nie chciałabym mieć ostatecznej formy. Gdybym dokładnie wiedziała, kim jestem, co potrafię i co będę robić dalej, to czego miałabym się jeszcze uczyć?

Wolę myśleć o tym tak, że ciągle się staję. Że coś we mnie się zmienia, coś się wzmacnia, coś czasami znika, a potem wraca.

A jeśli jestem już w takim momencie, kiedy naprawdę nie mam siły zrobić dziesięciu kolejnych kroków? Udzielę Wam rady, choć przyznaję, że samej trudno mi się do niej zastosować: Odczepcie się od siebie.

Jestem takim „wujkiem dobrą radą”, który zawsze wie, co powiedzieć, ale nigdy sam się do tego nie stosuje, więc po pierwsze: odczepcie się od siebie. Naprawdę. Spełnianie podstawowych funkcji życiowych jest wystarczające.

Nie trzeba się zajeżdżać. Można odpocząć. Nie każdy dzień musi być dniem, w którym coś powstaje, coś się wydarza, coś się dowozi.

I chyba najlepszą radą, właśnie w kontekście tego odczepienia się od siebie, jest też to, żeby czasami stać się obserwatorem. Patrzeć na świat dookoła, na innych ludzi i pozwolić sobie doświadczać.

Bo o czym można tworzyć, jeżeli się nie doświadcza? Jeżeli się nie czuje?

To jest bardzo, bardzo istotne.

I czasami trzeba też sobie pozwolić niczego z tego od razu nie przerabiać na efekt. Nie każda emocja musi od razu stać się piosenką. Nie każde doświadczenie musi być produktywne. Czasem wystarczy po prostu w nim być.

No i rozmawiać ze sobą. Dbać o siebie. I rozmawiać z innymi też. Ja sama nadal się tego uczę.

Zadzwoń i powiedz: DZIĘKI, ŻE JESTEŚ. Dodaj swój telefon do licznika