Warto patrzeć nie tylko na to, jak przyjaciel reaguje na twoją porażkę, ale przede wszystkim na to, jak reaguje na twój sukces. Bo wtedy naprawdę można zobaczyć, kto jest z tobą.
Mam 50 lat i muszę powiedzieć, że to jest naprawdę świetny wiek. Nie chciałabym wracać do żadnego wcześniejszego momentu swojego życia. Teraz jest mi dobrze. Ale gdybym mogła spotkać młodszą siebie, powiedziałabym jej jedno: nie bój się i nie poddawaj. Bo życie wielokrotnie pokazało mi, że nie zawsze wygrywają najlepsi. Często wygrywają ci, którzy po prostu nigdy się nie poddają.
Kiedy byłam młodsza, najbardziej bałam się porażki. Tego, że coś mi się nie uda, że ktoś będzie się ze mnie śmiał. Dziś wiem, że porażka może być drogą do sukcesu. Nie zrozumiałam tego od razu. Jako nauczycielka wiele razy dostałam od życia siarczysty policzek. Ale mimo wszystko nie rezygnowałam. Robiłam swoje. I myślę, że właśnie dzięki temu udaje mi się realizować rzeczy, które na pierwszy rzut oka wydają się niemożliwe.
Miałam też ogromne szczęście do ludzi. Do rodziców i dziadków, którzy byli moimi największymi autorytetami i nauczyli mnie prostych, jasnych zasad. Do przyjaciół, także tych jeszcze z liceum, którzy byli obok, kiedy ich potrzebowałam. Nie oczekiwałam od nich wielkich gestów. Chciałam po prostu, żeby byli ze mną w trudnych chwilach i potrafili cieszyć się razem ze mną, kiedy działo się coś dobrego.
Z perspektywy czasu wiem, że warto patrzeć nie tylko na to, jak przyjaciel reaguje na twoją porażkę, ale przede wszystkim na to, jak reaguje na twój sukces. Bo wtedy naprawdę można zobaczyć, kto jest z tobą.
Lubię mówić, że wychowuję przyszłe prezeski i prezesów
Na co dzień uczę języka angielskiego i niemieckiego w XX Liceum Ogólnokształcącym im. Narcyzy Żmichowskiej w Warszawie. Lubię mówić, że wychowuję przyszłe prezeski i prezesów. Ale tak naprawdę to moi uczniowie dają mi ogromnie dużo energii. Inspirują mnie, zaskakują i sprawiają, że ciągle mam ochotę robić nowe rzeczy.
Jednym z takich uczniów jest Janek. Dziś już nie tylko były uczeń, ale także mój przyjaciel.
Poznaliśmy się dzięki projektowi „Żmichowska śpiewa”, który prowadzę od wielu lat. Janek jest wirtuozem gitary. Zawsze powtarzam, że on nie gra na instrumencie. On jest muzyką. Wielokrotnie doprowadzał mnie do łez swoimi koncertami i kompozycjami.
Nasza wspólna historia ma jeden szczególny moment, którego nigdy nie zapomnę.
Wszystko zaczęło się jeszcze wtedy, kiedy Janek chodził do szkoły. Pomyśleliśmy, że świetnie uzupełnia się muzycznie z Piotrkiem, innym uczestnikiem naszego projektu, i powinni zrobić coś razem. Tak pojawił się pomysł na muzykę Astora Piazzolli.
Jakiś czas później, już po ukończeniu szkoły, przyszli do mnie z nagraną płytą i powiedzieli, że skoro Piazzolla był Argentyńczykiem, to chcieliby pojechać do dwóch najsłynniejszych Argentyńczyków na świecie: Lionela Messiego i papieża Franciszka.
Powiedziałam: „Super, życzę wam powodzenia!”. A oni na to: „Ale my przyszliśmy do ciebie, żebyś ty to załatwiła”.
Więc napisałam do Messiego. Nie udało się. Był zajęty. Napisałam też do papieża. Przebicie się przez watykańskie mury było bardzo trudne, ale ostatecznie się udało. Pojechaliśmy do Rzymu i zagraliśmy koncert dla papieża Franciszka.
Tego dnia uwierzył, że niemożliwe nie istnieje
Tyle że najważniejsze wydarzyło się później. Pomyśleliśmy, że chcemy jakoś oddać to dobro, które nas spotkało. Poszliśmy więc do noclegowni dla osób w kryzysie bezdomności i zagraliśmy koncert dla 60 mężczyzn z różnych stron świata. Rozmawialiśmy z nimi w pięciu językach. Było w tym spotkaniu coś niezwykłego. Do dziś uważam, że to był najlepszy koncert w historii „Żmichowska śpiewa”. Nie ten w Watykanie, ale właśnie ten w noclegowni.
Po koncercie wracaliśmy pieszo przez Rzym.I wtedy Janek powiedział mi coś, czego nigdy nie zapomnę. Powiedział, że tego dnia uwierzył, że niemożliwe nie istnieje.
To był jeden z najpiękniejszych komplementów, jakie usłyszałam w życiu. Bo kiedy młody człowiek mówi ci coś takiego, czujesz, że to, co robisz, naprawdę ma sens. Że możesz pomóc komuś uwierzyć w siebie i zobaczyć możliwości tam, gdzie wcześniej widział tylko przeszkody.
Dlatego właśnie do Janka postanowiłam dzisiaj zadzwonić.
Chciałam mu powiedzieć, że jest dla mnie kimś ważnym. Że jestem wdzięczna za wszystkie nasze wspólne doświadczenia, za koncerty, wzruszenia i za to, jak wiele wniósł do mojego życia. Janek odpowiedział, że mógłby mi powiedzieć dokładnie to samo. Że nasze wspólne podróże i doświadczenia miały ogromny wpływ na jego życie. I że jest to taki wpływ, którego czasem nie widać. Może jest cichy, ale bardzo, bardzo duży.
Myślę, że właśnie na tym polega siła relacji. Czasem nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele znaczymy dla drugiego człowieka. Jak jedno spotkanie, rozmowa czy wspólne doświadczenie może zmienić czyjeś życie. I jak bardzo inni ludzie zmieniają nasze.