Terapia dała mi kopa do działania, dużo inspiracji i wiary w siebie. Za każdym razem wychodziłam z terapii mocniejsza, silniejsza i bardziej pewna siebie.
Pierwszą osobą, która we mnie uwierzyła, była moja terapeutka. Trafiłam do niej, gdy zachorowałam na łysienie plackowate. Ona była takim kolorowym ptakiem: miała kolorowe włosy, była cała wytatuowana, trochę szalona. Ja sama marzyłam wtedy o tatuażach i kolczykach, więc mam wrażenie, że bardzo ze sobą rezonowałyśmy. To było dla mnie ważne, bo widziałam w niej trochę odbicie siebie. Miałam też wrażenie, że ona widzi we mnie młodszą siebie.
Myślę, że wielu rzeczy bym nie zrobiła bez tej terapii. Dała mi kopa do działania, dużo inspiracji i wiary w siebie. Tak naprawdę od razu po jej zakończeniu zaczęłam wstawiać posty i filmiki do internetu, więc myślę, że miała ogromny wpływ na mnie i na to, co zaczęłam robić.
Do tej pory, mimo że minęło już chyba siedem lat od zakończenia terapii, potrafię dostać od niej SMS-a z pytaniem, jak się czuję. Myślę więc, że ja też byłam dla niej w jakiś sposób ważną osobą. I to jest dla mnie bardzo ważne.
Trafiłam do niej po mojej próbie samobójczej. Miałam wtedy 14 lat, więc nie mogłam jeszcze sama o sobie decydować. Moi rodzice dostali od kogoś polecenie i po prostu idealnie trafiło.
Moi rodzice bardzo mnie wspierali i wspierają do tej pory. Są ze mnie ogromnie dumni i kocham ich najmocniej na świecie.
W momencie mojego kryzysu psychicznego nie do końca wiedzieli, w jaki sposób ze mną rozmawiać i jak do mnie dotrzeć. Dlatego terapia była tak naprawdę podstawą. Dzięki niej moi rodzice próbowali się ze mną porozumieć i pomóc mi.
Dzisiaj mam dużo lepszy kontakt z moimi rodzicami. Mam wrażenie, że im jestem starsza, a oni też nabierają doświadczenia życiowego, tym bardziej się rozumiemy i doceniamy. Potrafimy też okazywać sobie uczucia.
Pójście na terapię było dla mnie bardzo naturalne. Nie stawiałam żadnego oporu. Wcześniej trafiłam na terapeutkę, z którą niezbyt się dogadywałam. Nie podobało mi się to i chyba też byłam wtedy trochę buntownicza. Ale szukałam dalej.
Dlatego osobie, która chce iść na terapię, ale się boi, powiedziałabym, żeby się nie zniechęcała.
Nie zawsze trafimy od razu na odpowiednią osobę. Jak nie ta, to kolejna albo jeszcze kolejna. Myślę, że prędzej czy później trafi się na tę odpowiednią.
Moje podejście do życia bardzo zmieniła właśnie ta terapeutka. Był to moment dużych zawirowań w moim życiu. Niedługo wcześniej zachorowałam. Czułam się odrzucona przez rówieśników, było dużo niezrozumienia. A po wielu rozmowach z nią za każdym razem wychodziłam z terapii silniejsza i bardziej pewna siebie.
W którymś momencie całkowicie zmieniło mi się podejście. Nawet nie wiem dokładnie kiedy, ale mając około 15–16 lat, poczułam, że jestem innym człowiekiem i że mogę po prostu zdobywać świat. I chyba cały czas chcę to robić.
Podczas nagrania zadzwoniłam do mamy. Powiedziałam jej, że kocham ją najmocniej na świecie i że jest dla mnie najważniejszą kobietą w życiu. Ona powiedziała mi, że zawsze będzie mnie wspierać i że zawsze mogę na nią liczyć.
Zadzwoniłam właśnie do niej, bo była zawsze przy mnie, kiedy tego potrzebowałam, nawet jeśli nie zawsze tego chciałam. Zdarzało mi się na różnych etapach życia odpychać mamę. Były nawet momenty, kiedy uważałam, że jest moim wrogiem.
Ale teraz wiem, że jest moją mamą. Kocha mnie najmocniej i ja też ją kocham. I jest po prostu najważniejsza.