Justyna Szyc-Nagłowska

Nie zawsze trzeba kogoś ratować. Czasami najważniejsze jest po prostu być blisko i powiedzieć: „Nie wiem, co mogę zrobić, ale jestem. Cokolwiek się wydarzy, będę przy Tobie”. I czasami naprawdę tyle wystarczy.

Jedną z najważniejszych rozmów w moim życiu odbyłam z tatą. Podczas rodzinnego spotkania powiedział, że zdaje sobie sprawę, że nie wszystko w relacji z nami, jego dziećmi, zrobił dobrze. Ale zawsze starał się robić najlepiej, jak potrafił. Nigdy nie miał wobec nas złych intencji. Czasem po prostu nie wiedział, jak się zachować.

Mojego taty już nie ma. A dzięki tamtym słowom została po nim przede wszystkim miłość. Bez żalu.

To było dla mnie zupełnie niespodziewane. Tata zaczął słuchać moich podcastów i dzięki nim trafiał na tematy, do których wcześniej prawdopodobnie nigdy by nie dotarł. Był mężczyzną, który nie płakał i nie mówił dużo o emocjach. Myślę, że słuchając mnie, wiele rzeczy zrozumiał. Może też lepiej zrozumiał mnie.

Te podcasty stały się więc trochę rozmową między nami. Nie prowadzoną twarzą w twarz, ale jednak bardzo prawdziwą.

Kiedy usłyszałam od niego tamte słowa, najpierw poczułam zaskoczenie, a potem ogromną radość. Dzisiaj myślę, że to były słowa właśnie do mnie. Takie, na które długo czekałam, nawet jeśli wcześniej nie potrafiłam tego nazwać.

Dały mi też więcej wyrozumiałości dla samej siebie. Jestem mamą trójki dzieci i wiem, że nie zawsze wszystko robię idealnie. Staram się. Czasem popełniam błędy, czasem przepraszam. Słowa taty dały mi poczucie, że można kogoś kochać i jednocześnie nie robić wszystkiego doskonale. Że można być wystarczającym.

I chyba przede wszystkim nauczyły mnie, jak ważne jest, żeby mówić, a nie tylko myśleć.

Jeśli coś czujemy do drugiego człowieka, warto to wypowiedzieć. Nie zakładać, że przecież wie. Nie odkładać tego na później. Wolę powiedzieć za dużo niż czegoś ważnego nie powiedzieć.

Mam 46 lat i wiele z tego, co dzisiaj o sobie wiem, jest efektem wieloletniej pracy na terapii. To dzięki niej zaczęłam rozumieć, co działo się w relacji między mną, moim tatą, mamą czy siostrą. To było i nadal jest dla mnie niesamowicie uwalniające.

Jeśli miałabym wskazać rozmowę, która najbardziej pomogła mi uwierzyć w siebie, powiedziałabym dziś: rozmowa z samą sobą.

Zrozumiałam, że nikt nie da mi dokładnie takiego wsparcia, jakiego potrzebuję, jeśli najpierw nie nauczę się dawać go sobie. Ktoś może mi mówić, że jestem wspaniała, ale jeśli sama tego nie czuję, te słowa do mnie nie dotrą. Możemy dostawać mnóstwo dobrych słów od bliskich, ale sami musimy dać sobie prawo do poczucia, że jesteśmy wystarczający. Że jesteśmy w czymś dobrzy. I że możemy popełniać błędy.

Od dwudziestu lat choruję na depresję. Ta droga nauczyła mnie między innymi cieszyć się każdym dobrym dniem, czasem nawet połową dnia. Potrafię dziś zachwycić się rzeczami, które komuś innemu mogą wydawać się zupełnie błahe. Widzę je i łapię garściami.

Nauczyłam się też czegoś jeszcze: proszenie o pomoc jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie możemy dla siebie zrobić. Powiedzenie „nie radzę sobie” nie jest słabością. Dla mnie to ogromny akt odwagi.

Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc w kampanii DZIĘKI, ŻE JESTEŚ

Kiedy miałam zadzwonić do jednej bliskiej osoby i powiedzieć jej „Dzięki, że jesteś”, od razu pomyślałam o moim mężu. Jestem mu wdzięczna za wiele rzeczy, ale szczególnie za jedną: nauczył się mnie nie ratować.

To było dla niego bardzo trudne. Kiedy miałam nawroty depresji, zrobił wszystko, żebym poczuła się lepiej. Przynieść kwiaty, coś zorganizować, znaleźć rozwiązanie. A ja, widząc jego starania, zaczynałam czuć, że powinnam już czuć się lepiej. Skoro on tak się stara, powinnam się uśmiechnąć. I wpadaliśmy w błędne koło.

Potrzebowaliśmy czasu i pomocy specjalistów, żeby zrozumieć, że moja choroba nie jest o nim. Nie jest też o naszej relacji.

Dzisiaj mój mąż nie próbuje mnie naprawiać. Widzi, kiedy coś się dzieje. Jest blisko. Towarzyszy mi. Wie, że jeśli będę czegoś potrzebowała, poproszę, a on zrobi wszystko, co może.

I właśnie za to chciałam mu powiedzieć: Dzięki, że jesteś. Dzięki, że nauczyłeś się być przy mnie, zamiast próbować mnie ratować.

Bo czasami właśnie to jest najważniejsze, co możemy dać drugiemu człowiekowi. Nie rozwiązanie, nie obietnicę, że „wszystko będzie dobrze”. Tego przecież nie możemy wiedzieć.

Możemy za to powiedzieć: „Nie wiem, co mogę zrobić, ale jestem. Cokolwiek się wydarzy, będę przy Tobie”. I czasami naprawdę tyle wystarczy.

*Justyna Szyc-Nagłowska - dziennikarka, autorka i producentka podcastów.

Zadzwoń i dodaj swój telefon do licznika

Pozostałe historie