Jeśli jest ci smutno, płacz. Jeśli coś cię wkurza, masz prawo czuć złość. Nawet jeśli chodzi o taką drobnostkę jak rozbity ulubiony kubek. Nie trzeba wszystkiego w sobie dusić.
Gdybym mogła cofnąć się w czasie, porozmawiałabym ze sobą sprzed czterech czy pięciu lat i powiedziałabym sobie jedną bardzo ważną rzecz: nigdy nie stawiaj wszystkiego na jedną osobę. Nie uzależniaj swojej wartości od tego, jak ktoś cię traktuje, co o tobie myśli i czy jest obok ciebie. Bo to nie jest zdrowe.
Wtedy chyba jeszcze nie znałam swojej wartości. Dopiero kiedy zakończyła się jedna z moich relacji, zaczęłam patrzeć na siebie inaczej. Zauważać swoje dobre cechy, doceniać to, kim jestem, i odkrywać rzeczy, których wcześniej w sobie nie dostrzegałam.
Myślę, że czasami osoby, które są blisko nas, mogą przyćmiewać to, co w nas dobre. Nawet nie zauważamy, kiedy zaczynamy patrzeć na siebie ich oczami. Dzisiaj mam wokół siebie ludzi, którzy widzą moje dobre strony, doceniają je i pomagają mi je zauważać. Przez długi czas brakowało mi takiego wsparcia, dlatego teraz naprawdę potrafię je docenić.
Chciałabym, żeby każdy wiedział, że nie musi szukać potwierdzenia swojej wartości w innych ludziach. Warto zastanowić się, co w sobie lubimy, jakie mamy dobre cechy, co sprawia nam przyjemność. Bo kiedy sami zaczynamy siebie doceniać, łatwiej jest nam budować zdrowe relacje z innymi.
Jeśli ktoś mi bliski będzie przechodził trudny czas, postaram się być obok i powtarzać mu, żeby nie zapominał o sobie. Żeby szukał rzeczy, które dają mu radość, spokój albo po prostu pozwalają na chwilę oderwać myśli od problemów. I żeby pozwalał sobie na emocje. Jeśli jest ci smutno, płacz. Jeśli coś cię wkurza, masz prawo czuć złość. Nawet jeśli chodzi o taką drobnostkę jak rozbity ulubiony kubek. Nie trzeba wszystkiego w sobie dusić. Ważne jest też, żeby być uważnym na ludzi wokół nas.
Czasami ktoś, kto zawsze jest uśmiechnięty, tak naprawdę przeżywa bardzo trudny moment. Może nie umie mówić o emocjach, może nie chce nikogo martwić, a może po prostu nie wie, jak zacząć rozmowę.
Dlatego warto podejść i zapytać: „Co u ciebie?”. Zainteresować się, spróbować dowiedzieć się, co się dzieje. Nie zakładać, że skoro ktoś się uśmiecha, wszystko jest w porządku.
Chciałabym, żeby moi bliscy wiedzieli, że zawsze mogą na mnie liczyć. Że nawet kiedy jest naprawdę trudno, nie muszą zostawać z tym sami. Że jestem obok i razem możemy spróbować znaleźć sposób, żeby było lepiej. Bo wiem już, jak wiele zmienia obecność ludzi, którzy naprawdę nas wspierają.