Czasem największym wsparciem jest ktoś, kto nie próbuje naprawiać całego twojego świata. Po prostu siada obok i zostaje tak długo, jak tego potrzebujesz.
Był taki moment w moim życiu, kiedy skumulowało się bardzo dużo trudnych rzeczy. Wracały do mnie problemy z przeszłości, a jednocześnie działy się rzeczy, z którymi musiałam mierzyć się na bieżąco. Wszystko nałożyło się na siebie.
Akurat wtedy byłam sama w domu. Mojego narzeczonego, wtedy jeszcze chłopaka, nie było przez kilka dni, a rodzice mieszkają daleko ode mnie. Czułam się bardzo samotna z tym wszystkim, co działo się w mojej głowie.
Mam tak, że kiedy bardzo się czymś przejmuję albo stresuję, trudno mi normalnie funkcjonować. Nie potrafię skupić się na pracy, pójść na trening ani nawet wyjść na spacer z psami. Jestem tak bardzo zamknięta we własnych myślach, które nieustannie pędzą, że wszystko inne schodzi na dalszy plan.
Z czasem nauczyłam się, że w takich chwilach warto zwrócić się o pomoc do kogoś, komu ufam. I wtedy zadzwoniłam do mojej najlepszej przyjaciółki, z którą znam się już od dwunastu lat. Wiedziałam, że zawsze mogę na nią liczyć, ale to, co zrobiła, było dla mnie czymś naprawdę wyjątkowym.
Ona dosłownie rzuciła wszystko, żeby do mnie przyjechać. Zostawiła w domu swojego chłopaka, zwierzęta i została ze mną na kilka dni. Codziennie wymyślała coś, co mogłybyśmy zrobić razem, żeby choć trochę umilić mi ten trudny czas. Po prostu była obok.
I chyba najważniejsze było to, że wcale nie próbowałyśmy od razu rozwiązać wszystkich moich problemów. Bo przecież nie wszystko da się rozwiązać od ręki. Niektóre rzeczy nosimy w sobie od lat; inne potrzebują czasu, żeby je zrozumieć i przepracować.
Zrozumiałam wtedy, że wsparcie nie zawsze musi oznaczać znalezienie rozwiązania.
Czasem wystarczy, że ktoś jest obok, że można z nim porozmawiać albo po prostu pomilczeć. Że nie trzeba przez wszystko przechodzić samemu.
Najbardziej zapamiętałam jeden wieczór. Bardzo nie chciałam spać sama. Powiedziałam jej o tym, a ona bez zastanowienia odpowiedziała, żebym się niczym nie przejmowała. Położyła się obok mnie w łóżku, przytuliła mnie i tak zasnęłyśmy.
Nie musiała nic mówić. Nie musiała mnie pocieszać ani przekonywać, że wszystko będzie dobrze. W tamtym momencie najbardziej potrzebowałam właśnie tego, żeby ktoś przy mnie był.
Myślę, że ta sytuacja jeszcze bardziej nas do siebie zbliżyła. Otworzyłam się przed nią w sposób, w jaki nigdy wcześniej tego nie robiłam. Rozmawiałyśmy o rzeczach, o których wcześniej nie potrafiłam albo nie chciałam mówić. O sprawach, które gdzieś głęboko we mnie siedziały. Nie jest mi łatwo dzielić się takimi doświadczeniami. Ona jest jedną z naprawdę niewielu osób, które znają tę część mnie.
Mam poczucie, że dzięki temu obie stałyśmy się sobie jeszcze bliższe. I że ta historia wzmocniła naszą przyjaźń na kolejne lata.
Kiedy poproszono mnie, żebym zadzwoniła do kogoś bliskiego i powiedziała „Dzięki, że jesteś”, poczułam ogromny dyskomfort. Przecież ja tak nie rozmawiam z ludźmi! Ale pomyślałam, że może właśnie dlatego warto spróbować.
Zadzwoniłam do mojej siostry Marceliny. Była zaskoczona. I wiecie, co było w tym wszystkim najciekawsze? Że zaraz potem zapytała, czy coś się stało. Jakby za takim telefonem musiał kryć się jakiś ważny powód. A przecież wszystko było dobrze. Nie wydarzyło się nic złego. Po prostu chciałam powiedzieć jej coś dobrego.
Ta rozmowa uświadomiła mi, jak rzadko mówimy bliskim takie miłe rzeczy bez okazji.
Czasem wydaje nam się, że przecież wiedzą, jak wiele dla nas znaczą. Ja też chyba zbyt często tak zakładam. A przecież nawet jeśli ktoś to wie, usłyszenie tego na głos może być czymś naprawdę ważnym.
Nie trzeba czekać na trudny moment ani na szczególną okazję, żeby powiedzieć komuś, że jest dla nas ważny.
DZIĘKI, ŻE JESTEŚ.
*Gabriela Bednarz - influencerka związana z DRE$$CODE.