Dominik Więcek

„Umiesz liczyć? Licz na siebie” - to najgorsza rada, jaką dostałem w życiu. Długo wierzyłem, że proszenie o pomoc to oznaka słabości i że jeśli coś osiągnę dzięki komuś, ten sukces będzie mniej mój. Mój mąż pokazał mi, że wcale tak nie jest.

Najgorsza rada, jaką dostałem w życiu, brzmiała: „Umiesz liczyć? Licz na siebie”. Usłyszałem ją, kiedy byłem bardzo młody, i mam wrażenie, że na długo mnie zamknęła. Uwierzyłem, że efekty mojej pracy osiągnięte samemu mają większą wartość. Że jeśli poproszę kogoś o pomoc, to znaczy, że jestem słaby, że sobie nie radzę.

Dlatego przez lata, nawet kiedy było mi trudno, zaciskałem zęby i próbowałem robić wszystko sam.

Dzisiaj wiem, że to jedna z najgorszych rzeczy, jakie można komuś powiedzieć.

Proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości. Nie jest też powodem do wstydu. To właśnie dzięki innym często jesteśmy w stanie pójść dalej. Uświadomiłem to sobie przede wszystkim dzięki mojemu mężowi. Na początku naszej relacji widział, jak zmagam się z różnymi rzeczami, a mimo to nie chcę prosić o pomoc.

Wydawało mi się, że jeśli coś osiągnę dzięki niemu, dzięki rozmowie czy wsparciu, to ten sukces będzie mniej mój. On pokazał mi, że wcale tak nie jest.

Nie zmieniło się to jednak z dnia na dzień. Jeśli jakieś przekonanie nosi się w sobie od dzieciństwa, trudno po prostu je wyrzucić. Do dziś zdarza mi się złapać się na myśli: „Dobra, zacisnę zęby i zrobię to sam”. I wtedy przypominam sobie, że wcale nie trzeba zaciskać zębów i się męczyć.

Czasem potrzebujemy psychoterapeuty czy psychoterapeutki. Innym razem kolegi, któremu możemy się wygadać, albo koleżanki, która po prostu z nami będzie. Najważniejsze jest pozwolić sobie powiedzieć: „Nie daję sobie teraz rady. Potrzebuję cię”.

Pamiętam, że kiedy pierwszy raz naprawdę poprosiłem o pomoc, czułem duży wstyd. W mojej głowie przyznanie, że czegoś potrzebuję, oznaczało pokazanie słabości. Samo powiedzenie tego na głos było trudne.

Ale proszenia o pomoc można się nauczyć. Można je praktykować. I z czasem odkryłem coś jeszcze: ludzie, których prosiłem o wsparcie, nigdy nie patrzyli na mnie tak, jak się tego obawiałem. Nie myśleli: „Co się z nim dzieje?”. Wręcz przeciwnie. Bardzo często wcześniej sami pytali: „Może ci z tym pomóc?”, a to ja odpowiadałem: „Nie, zrobię to sam”.

Tylko że nie musiałem.

Zrobienie czegoś razem często okazuje się łatwiejsze. Proszenie o pomoc potrafi też bardzo zbliżać ludzi. Kiedy pokazujemy komuś także tę część siebie, która czegoś nie wie, nie umie albo po prostu potrzebuje drugiej osoby, relacja może stać się jeszcze bliższa.

Dziś widzę to również w pracy. W teatrze pracuję kolektywnie. Ważne jest dla mnie dzielenie się odpowiedzialnością i korzystanie z tego, co każdy z nas wnosi. Fascynuje mnie to, ile może powstać, kiedy zamiast próbować zrobić wszystko samemu, zaprasza się innych do współtworzenia.

Mam też fantastyczną asystentkę, która z czasem stała się moją bardzo dobrą koleżanką i powierniczką. To, że potrafię powierzyć jej część zadań i poprosić o pomoc, nie odbiera niczego mojej pracy - przeciwnie, dzięki temu możemy tworzyć razem lepiej.

Jedne z najpiękniejszych słów, jakie kiedykolwiek usłyszałem, powiedział do mnie mój mąż. Kiedy braliśmy ślub, sami pisaliśmy swoje przysięgi. Powiedział wtedy, że niczego nie pragnie bardziej niż tego, żebym sam zobaczył w sobie to, co on we mnie widzi.

Te słowa zostały ze mną do dziś.

Mój mąż jest mi najbliższą osobą na świecie. Oprócz tego, że jest moim mężem i kochankiem, jest też moim najlepszym przyjacielem. Dzielimy się ze sobą wszystkim. Jesteśmy przed sobą tak przezroczyści, jak tylko potrafimy.

To on sprawia, że czuję w życiu mniej presji i mniej szukam aprobaty innych. Nie dlatego, że jego aprobata ma zastąpić mi własne poczucie wartości. Wręcz przeciwnie. Pomógł mi zobaczyć, że jestem wystarczający taki, jaki jestem – niezależnie od tego, czy jestem z nim, czy sam.

I chyba właśnie dlatego dzisiaj inaczej rozumiem zdanie „licz na siebie”.

Wierzyć w siebie nie musi znaczyć: radzić sobie ze wszystkim samemu. Można być samodzielnym i jednocześnie pozwalać innym być blisko. Można potrzebować pomocy i nadal być silnym.

Nie musimy wszystkiego robić sami. Czasem największą siłą jest wiedzieć, do kogo możemy wyciągnąć rękę – i pozwolić tej osobie ją złapać.

*Dominik Więcek - tancerz, choreograf, performer, fotograf mody i stylista

Zadzwoń i powiedz: DZIĘKI, ŻE JESTEŚ. Nie wiesz, ile to znaczy