Odkąd pamiętam, miałem w sobie dużo wiary w to, że sobie poradzę. Tak zostałem wychowany. Rodzice i babcia zawsze dawali mi poczucie, że nawet jeśli pojawią się trudności, będę potrafił je pokonać.
Nie oznacza to jednak, że nigdy nie myślałem: „Nie dam rady”. Tak było choćby wtedy, gdy wyjeżdżałem na studia doktoranckie do Francji. Nowy kraj, nowy język, obce środowisko. Ale obok myśli, że może sobie nie poradzę, pojawiała się druga: „A może jednak spróbuję i zobaczę, co się wydarzy, kiedy dam radę?”.
Pojechałem. Początki nie były łatwe, ale nauczyłem się francuskiego, rozwinąłem się jako naukowiec i dowiedziałem się dużo o sobie.
Z perspektywy czasu widzę, że wiara w siebie jest trochę jak mięsień. Można ją ćwiczyć. Każde doświadczenie, z którym sobie poradzimy, sprawia, że następnym razem łatwiej nam uwierzyć we własne możliwości.
Przez siedem lat marzyłem o tym, żeby zacząć publikować w internecie. Siedem lat! Czekałem na moment, w którym przestanę się bać, aż pewnego dnia poczuję, że jestem gotowy. Tylko że ten moment nie nadchodził.
Najbardziej obawiałem się reakcji znajomych. To był paradoks: chciałem, żeby moje materiały zobaczyło jak najwięcej ludzi, ale jednocześnie bałem się, że zobaczy je ktoś, kogo znam.
W końcu zacząłem działać na TikToku, gdzie początkowo nie było moich znajomych. Potraktowałem to jak eksperyment naukowy. Stopniowo kolejne osoby z mojego otoczenia dowiadywały się o tym, co robię. I okazało się, że nikt mnie nie wyśmiewa.
Zrozumiałem wtedy coś bardzo ważnego: nie trzeba przestać się bać, żeby zacząć działać. Można działać mimo strachu.
Dzisiaj traktuję obawę trochę jak papierek lakmusowy. Jeśli coś jest dla mnie ważne, zgodne z moimi wartościami i bezpieczne, ale jednocześnie trochę się tego boję, to często znak, że warto spróbować.
Oczywiście, nie zawsze wszystko się udaje. Ale tutaj pomaga mi myślenie, którego nauczyłem się w laboratorium. W nauce negatywny wynik eksperymentu też jest wynikiem. Pokazuje, że warto poszukać innej drogi. Podobnie jest w życiu. Jeśli coś się nie udaje, nie musi to oznaczać, że jesteśmy niewystarczająco dobrzy. Czasami oznacza to po prostu, że to nie jest nasza droga.
Kiedyś dostałem propozycję prowadzenia wykładów dla studentów. Spróbowałem, ale po miesiącu wiedziałem już, że nie chcę się tym zajmować. I to też było cenne odkrycie.
Myślę, że właśnie w ten sposób uczymy się siebie. Próbując, sprawdzając, czasem zawracając. Nie musimy od razu wiedzieć, czy podejmujemy najlepszą decyzję.
Ale moja wiara w siebie nie wzięła się wyłącznie z tych doświadczeń. Ogromną rolę odegrali w niej ludzie, którzy byli przy mnie od początku. Przede wszystkim moja mama.
Mama zawsze była po mojej stronie. Wspierała mnie w szkole, na studiach, a później również wtedy, kiedy zacząłem działać w internecie. Dzisiaj jest chyba moją największą fanką. I choć rozmawiamy właściwie codziennie, rzadko mówię jej wprost, jak bardzo jestem za to wdzięczny. Zdecydowanie częściej słyszę takie słowa od niej.
Dlatego postanowiłem do niej zadzwonić i podziękować za to, że jest ze mną w życiu.
Mama odpowiedziała: „Adasiu, to ja dziękuję, że mogłam dostąpić takiego szczęścia jak bycie twoją mamą”. Powiedziała też, że moje szczęście jest jej szczęściem. Żebym się spełniał. I że bardzo miło było jej usłyszeć takie słowa. To była piękna rozmowa.
Uświadomiłem sobie po niej, że chyba w ogóle rzadko mówię ludziom takie rzeczy. Jestem raczej człowiekiem czynu. Wolę pokazywać, że mi na kimś zależy, poprzez swoje działania i obecność. Sam też bardzo cenię, kiedy za słowami idą czyny. Ale powiedzenie czegoś na głos ma zupełnie inną moc. Czasami trudno nam wypowiedzieć nawet najprostsze zdanie.
Kiedy muszę powiedzieć coś trudnego, mam taką strategię: przypominam sobie, że każde zdanie składa się z pojedynczych słów. Wystarczy zacząć od pierwszego. Potem przyjdzie drugie. I kolejne.
Może podobnie jest z mówieniem komuś, jak wiele dla nas znaczy. Wystarczy zacząć. Dzięki, że jesteś.