Bedoes 2115

Na mojej babci nie robi wrażenia, że gram koncert dla 50 tysięcy ludzi. Dla mamy i babci wciąż jestem ich dzieckiem. I to mi pomaga być normalnym.

Pamiętam dużo takich rozmów, które coś we mnie zmieniły. Jedną z nich była rozmowa z moją babcią. Miałem 18 lat, kiedy babcia powiedziała mi, że jej tata był alkoholikiem i że nie podoba jej się to, że piję. Pamiętam, że poczułem wtedy, że ją zawiodłem. A to jest coś, czego nigdy nie chciałem zrobić. Nie chciałem zawieść babci na żadnej płaszczyźnie.

Poczułem, że naprawdę jest jej przykro, więc stwierdziłem, że muszę to zmienić. Od tamtego czasu napiłem się może trzy razy. Właściwie wykluczyłem alkohol ze swojego życia.

Myślę, że dużo rzeczy mogłoby pójść inaczej, gdyby nie ta rozmowa. Jak zacząłem jeździć na koncerty, robić płytę i tak dalej, nie musiałem pić. Przyjeżdżałem, dawałem show, robiłem to profesjonalnie. Ta rozmowa zmieniła moje życie pod wieloma względami. Dała mi też większą świadomość tego, że mogę się cieszyć z rzeczy, które faktycznie dzieją się w moim życiu, zamiast stymulować się alkoholem.

Oboje z moją narzeczoną, Roksaną, jesteśmy takimi dużymi dziećmi. Często się wygłupiamy i bardzo to lubię. Mam wrażenie, że ta dziecięca część mnie pomaga mi też w trudniejszych momentach. Kiedy czuję się źle albo jest mi przykro, mogę sobie powiedzieć: dobra, nie wszystko jest moją odpowiedzialnością. Nie wszystko musi być takie poważne.

Uważam, że w dzieciństwie jest coś bardzo pięknego. Ta beztroska, ciekawość świata, to, że wszystko się docenia i wszystko poznaje. I warto próbować zachować w sobie takie nastawienie.

Ja staram się przeżywać życie trochę jak dziecko, cieszyć się rzeczami naprawdę i nie odbierać sobie tej radości. Mam wrażenie, że to ma największy sens.

Pomaga mi też myślenie, że każdy z nas kiedyś był dzieckiem. Czasem, jak z kimś rozmawiam, to zastanawiam się: jaki był w podstawówce? Jak bawił się w piaskownicy? Jaki był, zanim stał się tą osobą, którą widzę dzisiaj?

Takie myślenie daje mi dystans i pomaga nie dać się nabrać na to całe poważne życie. Bo wychodzimy z domu, idziemy do pracy i jesteśmy zadaniowi: tu trzeba coś zrobić, tam pojechać, coś załatwić. A potem każdy wraca do domu, ma swoje problemy, płacze, cieszy się. Jesteśmy trochę takimi dziećmi, które po prostu dorosły i teraz muszą sobie radzić z dorosłością.

Bedoes 2115 w kampanii MŁODYCH GŁÓW

Ostatnio przeczytałem, że nasze mamy czy nasi ojcowie też są rodzicami po raz pierwszy. I pomyślałem sobie: no tak. Przecież moja mama też kiedyś była dzieckiem. Widzę to czasem, kiedy daję jej prezent i patrzę, jak się cieszy. Myślę wtedy: całe życie wyprawiała moje urodziny, więc może teraz ja powinienem wyprawić jej takie z czapeczką, świeczkami, tym wszystkim.

Moja babcia do dzisiaj mówi do mnie właściwie tak samo jak mówiła, kiedy byłem mały. Ona też nie do końca wie, o co chodzi w tym wszystkim, co robię. Jak gram koncert, na którym jest 50 tysięcy osób, to nie mówię jej: „Babciu, gram dzisiaj dla 50 tysięcy ludzi”. Mówię po prostu: „Dzisiaj mam koncert”. A ona: „Masz koncert? Dobra, to zadzwonię jutro”.

I to mi pomaga być normalnym. Dla mojej mamy i babci nie jestem specjalny dlatego, że coś zrobiłem. Jestem dla nich specjalny po prostu dlatego, że jestem ich dzieckiem. Często mówię im, że je kocham.

Mam wrażenie, że w przyjaźniach między facetami takie rzeczy mówi się dużo rzadziej.

Można z kimś być bardzo blisko, dużo razem przeżyć, wiedzieć, że można na siebie liczyć, a mimo to niekoniecznie mówić sobie wprost, że ta relacja jest ważna.

Dlatego kiedy miałem zadzwonić do kogoś i powiedzieć: „Dzięki, że jesteś”, pomyślałem o moim przyjacielu Wiktorze. Chciałem zadzwonić do kogoś, kto kompletnie się tego nie spodziewa.

Powiedziałem mu: „Chciałem ci tylko powiedzieć, że dziękuję, że jesteś. Że doceniam ciebie jako przyjaciela i doceniam to, że jesteś w moim życiu”.

To jest osoba, z którą można pożartować, ale też osoba, na którą można liczyć, kiedy naprawdę czegoś potrzebuję. Bo czasem jest tak, że z kimś możesz się świetnie bawić, ale kiedy robi się trudno, to już niekoniecznie możesz na tę osobę liczyć. A tutaj mam jedno i drugie. I chyba właśnie za to jestem najbardziej wdzięczny.

*Bedoes 2115 - czyli Borys Przybylski, raper, autor tekstów i właściciel wytwórni muzycznej 2115

Bedoes 2115 zadzwonił do Wiktora... A Ty do kogo?

Pozostałe historie