Spokój też można trenować. Mi bardzo pomaga w tym mama — jej opanowanie i wiara we mnie. Dla mnie dbanie o głowę jest takim samym elementem treningu jak przygotowanie fizyczne.
Najważniejszą osobą, która od początku we mnie wierzyła, jest moja mama. To ona pierwsza zobaczyła mój talent i predyspozycje. Zawsze mogę się do niej zwrócić o pomoc. Razem się cieszymy, razem płaczemy. Jest obecna w moim życiu cały czas i jestem jej za to bardzo wdzięczna.
Pamiętam jedną sytuację przed mistrzostwami świata, kiedy nie wierzyłam, że jestem w stanie biegać na takim poziomie i osiągnąć sukces. Przed wejściem na stadion mama powiedziała mi po prostu, że jestem dobrze przygotowana, że zrobiłam wszystko, co miałam zrobić, i jestem w stanie wyjść i pokazać to, na co pracowałam przez ostatni rok.
To nie były jakieś wielkie motywacyjne hasła. Bardziej ten jej spokój i opanowanie.
Mama zazwyczaj wierzy we mnie bardziej niż ja sama i wtedy dodało mi to otuchy i pozwoliło mi uwierzyć, że naprawdę jestem w stanie to zrobić. Weszłam na linię startu z większą pewnością siebie i skończyło się ogromnym sukcesem.
Myślę, że bez mamy w ogóle nie zaczęłabym trenować. To ona namówiła mnie na pierwszy trening i sprawiła, że pokochałam sport. Bardzo wcześnie zaczęłam trenować profesjonalnie, bo już w wieku 17 lat, i dzięki niej jestem w stanie łączyć sport z nauką i światem mediów. Moje życie nie jest klasycznym życiem nastolatki.
Dużo ze sobą rozmawiamy i myślę, że często mówię jej, że to wsparcie wiele dla mnie znaczy. Jest ze mną nie tylko na treningach, zawodach czy zgrupowaniach, ale też po prostu moją mamą i wspiera mnie na co dzień. Nieważne, co się wydarzy, czy są sukcesy, czy porażki, wiem, że zawsze będzie i zawsze ogarnie wszystko tak, że będzie dobrze.
To jest szczególnie ważne, kiedy coś nie idzie po mojej myśli. Jestem perfekcjonistką. Lubię robić wszystko na sto procent i często sama nakładam na siebie dużą presję — na wynik, miejsce, medal. Mama trochę mnie wtedy hamuje. Pokazuje mi, że jest przestrzeń na błędy i że są one naturalną częścią drogi sportowca.
Często słyszę od niej, że z każdej porażki trzeba coś wyciągnąć. Jakąś lekcję na kolejny trening, start albo po prostu na życie. Mama jest dla mnie takim promyczkiem, który nawet w trudnej sytuacji pomaga mi zobaczyć coś pozytywnego. Ja z kolei mogłabym nauczyć ją trochę młodzieńczego luzu i odpuszczania.
Na co dzień pomaga mi też natura. Pochodzę z Olsztyna. Mieszkam nad jeziorem, więc to jest mi bardzo bliskie. Dużo wyjeżdżam, dlatego kiedy jestem w domu, lubię spędzać czas z bliskimi: młodszym bratem, tatą i dalszą rodziną w Olsztynie. To mnie bardzo uspokaja.
Kiedy zaczęłam trenować lekkoatletykę bardziej profesjonalnie, pojawił się też pomysł pracy z psychologiem sportowym. Wcześniej grałam też w tenisa ziemnego, więc wiedziałam już, jak ważna w sporcie jest głowa. Chcieliśmy wejść z tym wszystkim na wyższy poziom i potraktować psychologię jako kolejny element treningu, tak samo jak przygotowanie fizyczne czy techniczne.
Nie było tak, że coś się wydarzyło i nagle musiałam iść do psychologa. Chcieliśmy sprawdzić, jak taka praca może mi pomóc i co jeszcze mogę dzięki niej poprawić. Na początku, kiedy miałam 15–16 lat, spotykałam się z psychologiem bardziej sporadycznie, a teraz pracujemy regularnie.
Myślę, że to też dużo mi dało, bo pracujemy nie tylko nad stresem przed zawodami. To są też reakcje startowe, podejmowanie decyzji w trakcie biegu, zachowanie zimnej krwi do samego końca czy rozmowa o tym, co się dzieje. Mam poczucie, że dbam o tę część tak samo jak o resztę treningu.
Jestem za tym, żeby nie czekać z taką pracą, aż pojawi się problem. Szczególnie w lekkoatletyce mental odgrywa ogromną rolę. Lepiej działać wcześniej niż czekać, aż coś zacznie się dziać.
Jedną z rzeczy, które pomagają mi w stresie, jest oddech przeponowy. A kiedy to nie wystarcza, staram się podchodzić do sytuacji zadaniowo. Start, wystąpienie czy jakaś trudna sytuacja to po prostu kolejne zadanie do wykonania.
Na bieżni jestem trochę inną osobą. Mam takie swoje alter ego. Wchodzę tam trochę jak na wojnę. Na co dzień jestem spokojniejsza, cichsza. Myślę, że dużo z tego, czego nauczył mnie sport, przenoszę też do normalnego życia.
Bardzo pomaga mi myśl, że żaden start ani żadna pojedyncza sytuacja nie definiuje mnie jako człowieka. To jest tylko część mojej drogi.
I chyba wszystko sprowadza się do tego, żeby mieć tę jedną osobę, która będzie cię wspierała w tych trudnych momentach. Gdybym miała coś powiedzieć młodszej osobie, która dopiero zaczyna swoją drogę, powiedziałabym, żeby nie brała do siebie opinii ludzi, od których sama nigdy nie wzięłaby rady. Żeby koncentrowała się na swojej ścieżce, szła za głosem serca i za swoimi marzeniami.
*Anastazja Kuś - lekkoatletka specjalizująca się w biegach sprinterskich i modelka.