Maffashion

Przyjaciele to moja rodzina z wyboru. Garstka osób, która od lat podtrzymuje mnie, w każdej sytuacji. Czuję się kochana, lubiana, wspierana i – co najważniejsze – potrzebna. To bardzo ważne, żeby z przyjaciółmi spotykać się w realu. Nie w social mediach, ale tu i teraz. Wspólnie coś ugotować, posiedzieć nawet godzinę. To jest tysiąc razy lepsze niż cały tydzień gadania na komunikatorach.

Zawsze miałam poczucie, że z tatą nie mamy szczególnie bliskiego kontaktu. W moim domu rzadko mówiło się „kocham cię”. Wiedziałam, że jestem kochana, ale niewiele było takiego otwartego, werbalnego okazywania uczuć.

Kiedy miałam 22 lata, wyjechałam ze Złotowa do Warszawy. Pamiętam, że podczas jednej z wizyt u babci zaczęłyśmy rozmawiać o dziadku, czyli ojcu mojego taty. Babcia opowiadała, że tata też nie był często chwalony, że w jego domu również nie było zbyt wiele okazywania miłości.

I wtedy po raz pierwszy naprawdę do mnie dotarło, że nie można dać drugiemu człowiekowi tego, czego samemu się nie dostało. Jak byłam nastolatką, nie mogłam znaleźć wspólnego języka z tatą. Jego język rodzicielskiej miłości kompletnie odbiegał od tego czego jako młoda osoba potrzebowałam. Często dochodziło między nami do spięć. Kiedy spojrzałam na to z tej dorosłej perspektywy, bardzo dużo ze mnie zeszło: gniew, poczucie niesprawiedliwości, różne blokady.

Po raz pierwszy zaczęłam patrzeć inaczej nie tylko na moją rodzinę, ale też na ludzi w ogóle. Zrozumiałam, że każdy z nas ma swoją historię i z czymś się mierzy. Teraz niby to jest takie oczywiste, natomiast jako młody kształtujący człowiek nieczęsto patrzysz na świat w ten sposób.

Za rzadko zatrzymujemy się w swojej ocenie. Często też sugerujemy się swoimi wgranymi programami, patrzymy przez pryzmat własnych doświadczeń i projektujemy to na zachowania innych. A przecież każdy z nas to inna historia i doświadczenia. W tym całym gąszczu bodźców i obowiązków często brakuje nam przestrzeni, żeby coś naprawdę zrozumieć. Warto próbować być bardziej uważnym na drugiego człowieka. Dlatego uważności, wgląd w siebie, często także terapia albo zwyczajnie rozmowa z kimś bliskim, kto dobrze nam życzy i komu ufamy, może bardzo dużo zmienić. Dla mnie wtedy taką mini terapią była właśnie rozmowa z babcią. Co ciekawe babcia nie była tego nawet świadoma.

Nie muszę być idealna, mogę być wystarczająca

Te doświadczenia rodzinne i wszystkie ważne rozmowy sprawiły też, że wiem, że nie muszę być idealna we wszystkim. Mogę być wystarczająca. Najważniejsze jest dla mnie to, co sama o sobie myślę i czy jestem spójna z tym, co jest dla mnie ważne. I oczywiście to, co myślą o mnie moi najbliżsi — rodzina, przyjaciele, ludzie, których kocham. Ludzie bywają naszym lustrem.

Przyjaźń jest dla mnie luksusem i zaszczytem. To relacja, o którą trzeba dbać i wkładać w nią wysiłek. To pamiętanie o ważnych okazjach, wsparcie, pomoc, bycie tu i teraz.

Moi przyjaciele, których poznałam już w Warszawie, bardzo dużo nauczyli mnie właśnie w kwestii dbania o relacje. Mam tę samą paczkę od około 14 lat i naprawdę nie wiem, gdzie byłabym, gdyby nie oni. Czerpię ogromną siłę z bliskich mi osób. Wiem, że kiedy zadzwonię, będą dla mnie, i to działa w obie strony. Czuję się kochana, lubiana, wspierana i, co najważniejsze, potrzebna.

I myślę, że w przyjaźni ważne jest też to, żeby być na siebie uważnym. Żeby znać drugą osobę na tyle, by zauważyć, kiedy coś się u niej zmienia. Każdy jest inny, więc u każdego te sygnały wyglądają inaczej.

Ktoś jest bardziej otwarty, ktoś mniej. Czasami wystarczy, że ktoś mówi przez telefon innym tonem albo coś inaczej powie. U nas też jest tak, że kiedy ktoś zaczyna się martwić o jedną osobę, dopytujemy się między sobą: „A może ty się odezwij?”, „Ty widziałaś ją wczoraj”, „Ty zobaczysz go jutro”. Działajmy. Może brzmi to trochę jak historia z gimnazjum, ale takie rzeczy dzieją się też między dorosłymi.

Ambasadorzy kampanii DZIĘKI, ŻE JESTEŚ

Spotkania w realu są najważniejsze

Przyjaciele nauczyli mnie też celebrowania ważnych momentów. Ktoś ma urodziny, sukces, premierę, wydarza się w jego życiu coś ważnego — jesteśmy razem z nim. Organizujemy niespodzianki, przynosimy kwiaty, świętujemy.

Bardzo ważne jest dla mnie, żeby spotykać się w realu. Nie tylko social media, nie tylko wiadomości i poczucie, że mamy cały czas kontakt. Trzeba spotkać się z człowiekiem. Ugotować coś razem, posiedzieć nawet godzinę. Tu i teraz.

Dla mnie to jest tysiąc razy lepsze niż cały tydzień gadania na komunikatorach, bo takie spotkanie daje poczucie bliskości. Gdy widzimy czyjąś twarz, czujemy emocje tej osoby, naprawdę jesteśmy razem. A kiedy mamy gorszy czas, czujemy się samotni albo niezrozumiani, takie spotkanie może być uwalniające. Można napisać długą wiadomość albo wrzucić coś do internetu i nadal czuć się samotnym.

Mówienie ludziom dobrych rzeczy jest mega ważne

Ja często mówię bliskim ludziom „dziękuję, że jesteś”. Mówię im, jak są dla mnie ważni. Robię to też z moim synem. Mówię mu: „super to wymyśliłeś”, „ale mi zaimponowałeś”, „Ale dzisiaj dobrze wyglądasz”, „Urosłeś”, a on potrafi powiedzieć: „Mama, w tej sukience jest ci pięknie”.

Staram się, żeby to było pielęgnowane u mnie w domu. Uważam, że mówienie ludziom dobrych rzeczy jest mega ważne.

Jestem przeogromną szczęściarą, że mam obok siebie ludzi, których kocham, cenię i szanuję. Kiedy cały świat się pali i wali, to są nasze podpórki, filary. I my też jesteśmy takimi podpórkami dla nich.

Ja wspieram ich; oni wspierają mnie.

Zadzwoniłeś/aś? Dolicz swój telefon do licznika

Pozostałe historie