Kiedy myślę o osobie, która naprawdę we mnie uwierzyła, jako pierwsza przychodzi mi do głowy moja babcia. Babcia Irenka.
Byłam bardzo zbuntowaną nastolatką. Wiele razy słyszałam od innych ludzi, że nic mi się nie uda, niczego nie osiągnę albo że do niczego się nie nadaję. Babcia nigdy mi tego nie powiedziała. Wręcz przeciwnie — przyjmowała mnie do siebie, wybaczała mi i podchodziła do mnie z miłością i wyrozumiałością.
To nie był jeden wielki moment, który wszystko zmienił. Raczej wiele małych sytuacji, które z czasem zbudowały we mnie przekonanie, że nie jestem przekreślona. Kiedy sama w siebie nie wierzyłam, jej słowa dawały mi nadzieję.
Myślę, że bez jej wsparcia mogłabym nie skończyć szkoły. Pewnie nie wyprowadziłabym się też na studia. A właśnie wyjazd z małego miasta pokazał mi zupełnie inną perspektywę i otworzył przede mną wiele możliwości.
Babci nie imponują nazwiska, miejsca, w których bywam, interesuje ją, czy się wyspałam i czy jem zdrowo
Dorastałam w trudnym domu i bardzo szybko musiałam stać się dorosła. Dziś widzę, że babcia jako jedna z niewielu osób patrzyła na mnie po prostu jak na dziecko. Rozumiała, że moje reakcje i bunt nie brały się znikąd. To, że dawała mi kolejne szanse, pozwoliło mi naprawdę dojrzeć.
Ostatnio powiedziała mi, że w końcu się o mnie nie martwi. To było dla mnie bardzo znaczące. Zrozumiałam, że zobaczyła we mnie dorosłą osobę, która potrafi sobie poradzić i która kiedyś będzie mogła zadbać także o nią.
Moja babcia wygląda jak typowa babcia i właśnie to w niej uwielbiam. Ma charakterystyczne „babciowe” włosy, ubiera się jak babcia, kocha gotować, zajmować się ogrodem, kwiatami i roślinami. Nawet jej dom pachnie jak dom babci. Mam wrażenie, że ona po prostu urodziła się do tej roli: do opiekowania się innymi i bycia dla nich.
Nie imponują jej nazwiska, miejsca, w których bywam, ani rzeczy, które mogą z zewnątrz wyglądać jak sukces. Bardziej interesuje ją, czy zjadłam, czy się wyspałam, czy jem zdrowo i czy jestem dobra dla innych ludzi.
I bardzo to w niej kocham.
To mnie uziemia. Przypomina mi, że niezależnie od tego, jak wysoko próbujemy sięgnąć, nadal stoimy na ziemi i trzeba patrzeć pod nogi.
Babcia Irenka nauczyła mnie przede wszystkim wybaczania i wyrozumiałości. Kiedy byłam młodsza, świat wydawał mi się bardzo czarno-biały. Dzięki niej nauczyłam się ciepła wobec ludzi i zrozumienia, że rzeczywistość ma wiele odcieni. Że nawet kiedy ktoś nas krzywdzi, nie zawsze wszystko jest tak proste, jak nam się wydaje.
Myślę też, że dzięki niej z czasem nauczyłam się ufać sobie.
Dzisiaj wiele ważnych decyzji, życiowych czy zawodowych, podejmuję, kierując się intuicją. Nie zawsze potrafię od razu wyjaśnić, dlaczego coś czuję. Ale wielokrotnie przekonałam się, że kiedy tej intuicji nie słucham, później tego żałuję. A decyzje, które początkowo wydają się błędem, czasem prowadzą mnie dokładnie tam, gdzie chciałam się znaleźć.
Dlatego gdybym mogła coś powiedzieć młodszej sobie, powiedziałabym: nie poddawaj się. Zaufaj temu, co czujesz.
I pamiętaj, że obecność choćby jednej osoby, która naprawdę w ciebie wierzy, może zmienić bardzo wiele. Ja miałam babcię Irenkę.
*Lila Grochowska - twórczyni internetowa i prowadząca podcast. W swoich treściach porusza m.in. tematy urody, pielęgnacji i akceptacji siebie.