Od dziecka miałam wrażenie, że ze mną coś jest nie tak i że wyglądam gorzej. Jestem gorsza. Gdybym mogła dziś porozmawiać z młodszą wersją siebie, powiedziałabym jej przede wszystkim, że nie musi być idealna. Nie musi nikomu udowadniać swojej wartości. Jest w porządku dokładnie taka, jaka jest.
Dzisiaj wiem też coś, czego wtedy zupełnie nie rozumiałam: poczucie własnej wartości zaczyna się w głowie, nie w lustrze. Przez bardzo długi czas wydawało mi się, że jeśli uda mi się zapanować nad swoim wyglądem, zmienić ciało, dopasować je do jakiegoś wyobrażenia, to razem z nim poukłada się też moja głowa. A przecież to działa odwrotnie.
Myślę wtedy o naprawdę małej Karolinie, pięcio-, sześcio-, siedmioletniej dziewczynce, która dopiero poznaje świat, ludzi, nowe otoczenie i próbuje znaleźć w tym wszystkim swoje miejsce. A jednocześnie właśnie wtedy zaczęły się moje problemy z postrzeganiem siebie i swojego ciała. Patrzyłam na innych i coraz częściej miałam poczucie, że ze mną jest coś nie tak. Że wyglądam gorzej, więc może po prostu jestem gorsza.
Najbardziej wsparcia potrzebowała nie siedemnastoletnia Karolina, ale ta kilkuletnia dziewczynka
Te myśli nie zniknęły, kiedy dorastałam. Przeciwnie, one rosły razem ze mną. Najtrudniej było w gimnazjum i liceum, kiedy problemy z obrazem własnego ciała przerodziły się w zaburzenia odżywiania. Miałam około 17–18 lat, kiedy zaczęłam wychodzić na prostą.
Sama powiedziałam rodzicom, że coś jest nie tak i że potrzebuję pomocy psychologa. Dostałam możliwość skorzystania z tej pomocy, ale emocjonalnie w dużej mierze nadal przechodziłam przez to sama. W moim domu po prostu nie mówiło się dużo o emocjach.
Z dzisiejszej perspektywy myślę, że najbardziej wsparcia potrzebowała nie siedemnastoletnia Karolina, ale właśnie ta kilkuletnia dziewczynka. Potrzebowała usłyszeć kilka prostych, ciepłych zdań: „Wszystko jest z tobą w porządku. Jesteś wartościowa. Nie musisz niczego nikomu udowadniać”.
Bo to, co słyszymy o sobie jako dzieci, zostaje z nami na długo. Wtedy kształtuje się sposób, w jaki będziemy później patrzeć na siebie i świat. Myślę czasem, że gdybym mogła cofnąć się w czasie, przytulić tę małą Karolinę i dać jej trochę więcej ciepła i spokoju, zabrałaby te dobre słowa ze sobą. Nosiłaby je gdzieś w sercu i w głowie. Może dzięki temu pewne rzeczy poukładałyby się trochę inaczej.
Dziewczynki bardzo wcześnie uczą się patrzeć na siebie przez pryzmat wyglądu. Dziewczynce częściej powiemy, że ładnie wygląda, chłopcu - że jest odważny. A ja chciałabym, żeby dziewczynki równie często słyszały, że są silne, ciekawe, mądre, odważne. Że to, jak wyglądają, jest tylko częścią tego, kim są.
Nasza relacja składa się z małych rzeczy, które robimy dla siebie nawzajem
Dzisiaj mam też obok siebie osobę, przy której bardzo mocno czuję coś, czego być może brakowało mi wcześniej - spokój i bezpieczeństwo.
Dlatego kiedy miałam zadzwonić do kogoś i powiedzieć „dzięki, że jesteś”, zadzwoniłam do mojego męża. To mój najważniejszy człowiek, moja bratnia dusza i partner we wszystkim.
I chyba najważniejsze jest właśnie to, że nie potrafię wskazać jednego wielkiego momentu, za który chciałabym mu podziękować. Nasza relacja nie składa się z wielkich wydarzeń czy spektakularnych gestów. Składa się z codziennych małych rzeczy, które robimy dla siebie nawzajem. To one budują nasze partnerstwo. Każda z tych rzeczy osobno może wydawać się niewielka, ale wszystkie razem tworzą coś naprawdę dużego.
Jego obecność daje mi spokój, bezpieczeństwo i poczucie bycia w domu. I nie chodzi o to, żeby jedno z nas robiło wszystko za drugie. Chodzi o świadomość, że idziemy swoimi drogami, ale cały czas jesteśmy obok siebie. Możemy rozwijać się osobno, robić własne rzeczy, a jednocześnie wiedzieć, że mamy w sobie pełne wsparcie.
Może właśnie na tym polega dla mnie dzisiaj prawdziwa bliskość. Nie na ratowaniu drugiej osoby ani na wielkich deklaracjach. Na tym, że ktoś jest. Codziennie.
I za to najbardziej chcę powiedzieć: DZIĘKI, ŻE JESTEŚ.
*Karolina Czak - twórczyni internetowa. Tworzy treści w internecie, które mają za zadanie normalizować normalność.